Burnout vanuit hooggevoeligheid: "buitenstebinnen leven"

Vanuit hooggevoeligheid kun je burnout verklaren als de uiterste vorm van "buitenstebinnen" in je werk (of je leven) staan. Het teveel aanpassen aan de omgeving en de verwachtingen die daarbij horen. Daardoor ook: het te weinig verbinden met jezelf, je behoeften en wensen. Je verliest je eigen kleur, ruimte, grens: je zelf.
Het is niet de klassieke burnout van teveel of te hard werken gecombineerd met te weinig herstellen (een kwantitatieve burnout). Het is veel meer een kwalitatieve burnout. De omgeving wijkt af van wie je bent. De prikkels die je ervaart voeden je niet. Omdat die omgeving zoveel invloed op je heeft, verspil je al je energie aan het overbruggen van het verschil tussen wie je bent en wat de omgeving verlangt.

Het proces naar buitenstebinnen leven verloopt van externe overprikkeling (omgeving dringt binnen), via interne overprikkeling (malende gedachten, dromen, controleverlies, fysieke klachten), naar het "verlies van je eigen ik" (overleven, muurtjes bouwen, terugtrekken uit activiteiten of sociale contacten, verbinding met eigen gevoel en mening verliezen, isolatie.)

 

fase 1: evenwicht
Je staat in open contact met de omgeving en behoudt daarin ook je eigen kleur. Je ziet, hoort en voelt alles op zo'n manier dat je jezelf daarin niet verliest.

fase 2: energieverlies
De omgeving vermengt zich met een deel van jezelf. Binnenin zit nog een eigen kern. Je probeert je tegen ongewenste invloeden te beschermen. Het kost moeite jouw kleur te behouden en naar buiten te brengen.

fase 3: burnout
De omgeving dringt je kern binnen.
Het is nauwelijks zichtbaar wie je bent, welke "kleur" je hebt. Je probeert je verdediging te versterken. Alleen al het proberen aanwezig te zijn kost al je energie.